Dział: Literatura piękna

O sile kobiecej mądrości. Stefan Chwin: „Panna Ferbelin”

Tytułowa bohaterka to postać rozdarta wewnętrznie, poddana próbie egzystencjalnej, swoiste medium, poprzez które oglądamy Boski teatr okrutnej historii i tworzenia się mitu. Rzecz dzieje się w polsko – niemieckim  Gdańsku, tuż przed powstaniem Wolnego Miasta, jeszcze w posiadaniu  pruskim. Gdańsk … Czytaj dalej

Dział: Literatura piękna | Tagi: , , , | Wyślij komentarz

Topografia mitologicznej codzienności. Bruno Schulz: „Sklepy cynamonowe”, „Sanatorium pod klepsydrą”

Dzieło literackie  Schulza ma moc życiodajną, która leczy chore dusze. Rzeczy i zjawiska codzienne skąpane są tu w czarodziejskiej mitologii, która podnosi pospolitość do rangi wielowymiarowych, fantastycznych światów, a w nich nigdy nie dość olśnień i zachwyceń. A wszystko to … Czytaj dalej

Dział: Literatura piękna | Tagi: , , , | Wyślij komentarz

O metafizyce bebechów. Witkacy: „Nienasycenie”

Powieść Witkacego przedstawia zdeformowany, groteskowy świat opętanych nienasyceniem ludzi, podążających do otchłani. Główny bohater – Genezyp Kapen (wszystkie nazwiska rodem z czystego absurdu) skupia w sobie kolejne etapy wtajemniczenia w życie, więc w nim  i poprzez niego poznajemy istotę opisywanego … Czytaj dalej

Dział: Literatura piękna | Tagi: , , | Wyślij komentarz

Podróż do kresu siebie. Agneta Pleijel: „Lord Nevermore”

Para przyjaciół od dzieciństwa, nierozerwalny splot wzajemnych kontekstów wewnętrznych, doskonały duet przeciwieństw i jedność  duchowa. Staś, czyli Witkacy i Bronio, czyli Bronisław Malinowski są bohaterami powieści szwedzkiej pisarki. Na okładce wyłania się tylko połowa twarzy, ale podążamy za drugą w … Czytaj dalej

Dział: Literatura piękna | Tagi: , , , , , | Wyślij komentarz

Mroczne studium pustki. Alberto Moravia: „Nuda”

Potwór egzystencjalny. Niemoc, marazm, nieruchomość, zastygła forma życia w śmierci, rozrzedzenie egzystencji, zastój myśli i uczuć, dławiący ucisk niemożności. Nuda jako forma istnienia przez  całe życie. Bohater powieści wie, że była z nim od zawsze i nie miała nic wspólnego … Czytaj dalej

Dział: Literatura piękna | Tagi: , , , | Wyślij komentarz

Burzliwa historia wędrującego genu. Jeffrey Eugenides: „Middlesex”

Hermafrodyta; Dwa geny – para rewolucyjnych szubrawców – kryjących się na piątym chromosomie, dramatycznie komplikują tożsamość płciową bohatera. „Wspólnie wysysają enzym, który zaprzestaje produkcji określonego hormonu.” Dlatego bohater urodził się dwukrotnie – po raz pierwszy jako dziewczynka i ponownie jako … Czytaj dalej

Dział: Literatura piękna | Tagi: , , , , | Wyślij komentarz

Kto się ukrywa po drugiej stronie lustra? Edgar Allan Poe: „William Wilson”

Opowiadanie słynnego romantycznego poety przeklętego porusza problem lustrzanego odbicia osobowości. Bohater – narrator, naznaczony piętnem podwójnego istnienia, odczuwa grozę własnej tożsamości, z którą nie chce się pogodzić. Forma spowiedzi, w jakiej napisane jest to opowiadanie, umożliwia dokonanie przez bohatera autoanalizy, … Czytaj dalej

Dział: Literatura piękna | Tagi: , , , | Wyślij komentarz

O sensie bezsensu. John Banville: „Mefisto”

Dorastający, młody człowiek,  Gabriel  Swan –   to matematyczny geniusz. Mieszka w somnambulicznym miasteczku, z zachowanymi fragmentami przeszłości o spłowiałej patynie. Chorobliwa atmosfera, demoniczna aura miasteczka wyhodowała pokraczne postaci; mieszkają tu bowiem „kalecy i obłąkańcy, garbusy, zapalczywe staruchy w czepkach … Czytaj dalej

Dział: Literatura piękna | Tagi: , , , | Wyślij komentarz

Koszmar bezsenny – Franz Kafka: „Przemiana”

Sekretna wina, lękliwość, ból istnienia, fobia, neurotyczność i duchowa bezradność wobec wrogiego świata to przestrzeń tematyczna tego słynnego opowiadania. Motywem przewodnim jest tu przemiana bohatera, Gregora Samsy,  w robaka o sztywnym pancerzu i licznych odnóżach. Stało się to niespodziewanie  pewnego … Czytaj dalej

Dział: Literatura piękna | Tagi: , , , | 2 komentarze

Lingua sacra – Herman Hesse: „Gra szklanych paciorków”

Magister ludi; Powieść Hessego traktuje o zakonie intelektualistów, uprawiających metaforyczną grę szklanych paciorków, na która składają się reguły uniwersalnego języka wiedzy. „Reguły te, mowa znaków i gramatyka gry, stanowią rodzaj wysoce rozwiniętego tajemnego języka, w którym udział swój mają przeróżne … Czytaj dalej

Dział: Literatura piękna | Tagi: , , | Wyślij komentarz