Pomiędzy życiem i życiem. Jonathan Black: „Dante. Sekretna historia.”

18148-11578-large

„Istnieją żyjące dusze, które dzięki entelechii swojej miłości przekazują życie wszystkiemu, co się do nich zbliży. Są też dusze, które pod warstwą pozornego życia pozostają martwe i mrożą w swojej  śmierci wszystko, do czego się zbliżą.” ( H. Corbin)

Pomiędzy życiem rzeczywistym a życiem pośmiertnym powstaje geniusz Dantego i jego droga do wyższych form świadomości.

Dante Alighieri urodził się we Florencji w 1265r. Do dziś sztuka, architektura i literatura Florencji rozpala wyobraźnię, bo jest to miejsce afirmacji życia. W geometrycznym środku Florencji stoi baptysterium św. Jana, gdzie na sklepieniu wymalowane są złote mozaiki przedstawiające kręgi niebios i piekieł, z aniołami i demonami, a do samego środka świątyni wiodą krwistoczerwone, porfirowe kolumny. Raz do roku można na nich ujrzeć kształty duchów i z nimi rozmawiać. Florencja bowiem zawsze wydawała się miejscem, gdzie granica między rzeczywistością a światem duchów była wyjątkowo cienka, dlatego stała się kolebką mistycznych i ezoterycznych praktyk, które dały początek renesansowi. Znajdują się tam dzieła Botticellego, uznane za okultystyczne, mistyczne obrazy Rafaela Santi i Leonarda da Vinci. Artyści owych czasów zrzeszali się w tajne cechy i podobnie jak masoni przekazywali sobie tajniki zawodu, ale również tajemną wiedzę o możliwości kontaktowania się z boskim planem życia.
Całe życie Dantego to historia miłości i strat, rozpoczęta śmiercią jego matki, gdy chłopiec miał 2 lata. Odznaczał się rozbudzoną wyobraźnią, targały nim gwałtowne uczucia,  łącząc go ze sferą marzeń sennych na jawie o miłości, czułości i oddaniu. Wyśnione stało się rzeczywistością, by za chwilę do snów powrócić. Jako dziewięcioletni chłopiec spotkał bowiem swoją rówieśniczkę – Beatrycze, w której zakochał się miłością wieczną, gdyż rozpoznał w niej swoje wewnętrzne ja. Opis zakochania Dantego, jaki spotykamy w jego dziełach, jest próbą zrozumienia silnego żywiołu  uczuciowego, który prowadzi do odmiennych stanów świadomości, mających moc przekształcania dotychczasowej egzystencji.
florencja-katedra-1W „Życiu nowym” Dante opisał Beatrycze jako „stworzoną przez Boga, by obwieścić coś nowego.” Przez cały młodzieńczy okres Dante doświadczał wizji oraz intensywnych snów, przez które wszechświat miał mu przekazać coś istotnego. W miarę dorastania posiadł głębsze zrozumienie świata jako miejsca, gdzie w każdej chwili mogą się pojawiać nadnaturalne moce: siły dobra i zła. Zanim jednak zrozumie znaczenie Beatrycze w swoim życiu, znajdzie się pod wpływem znanego uczonego, który zajmował się sekretnym nauczaniem i praktykami duchowymi – Brunetta Latiniego. Miało to wznieść jego ucznia na zupełnie nowe wyżyny. Ten mistrz duchowy Dantego kontaktował się w Paryżu z Albertem Wielkim, jasnowidzem i odkrywcą Tablic Szmaragdowych Hermesa Trismegistosa oraz wykształcił swojego ucznia Tomasza z Akwinu, największego myśliciela tamtego stulecia. W tym czasie rosła potęga Kościoła, który – w obawie przed jej utratą – zaczął potępiać wszelkie wizje mistyczne i głębokie praktyki duchowe, co doprowadziło do narodzenia się licznych ruchów heretyckich: katarów, waldensów, bogomiłów, jak również do ukrywania przed Kościołem, z obawy przed prześladowaniami, różnych sekretnych myśli i idei mistycznych. Latini jako śmiały duch przeciwstawny formom więzienia myśli, przeszedł wtajemniczenie do rycerskiego zakonu templariuszy, a gdy powrócił do Florencji, przywiózł ze sobą cały nowy świat idei.

Templariusze;

templariusze2-397377-616x385Od zakonu templariuszy bije mroczny blask. W XII w. grupa 9 rycerzy pod wodzą Hugona de Payens utworzyła społeczność z zamiarem chronienia pielgrzymów, udających się do Jerozolimy. Wkrótce założyli zakon w pobliżu świątyni Salomona, od której wiodły podziemne liczne tunele do tajemnych krypt. Templariusze wydrążyli następne, aby ćwiczyć w nich swoje duchowe  rytuały. Waleczność rycerzy graniczyła z brawurą, jednak po wielu latach islam wyparł chrześcijan z Ziemi Świętej i templariusze wycofali się do Europy. Przywieźli do swoich nowych siedzib ogromne bogactwa i nadal otrzymywali darowizny z całej Europy w postaci ziemi i zamków. Rozumne zarządzanie tym ogromnym kapitałem dało początek pierwszemu systemowi bankowości, które obejmowało wystawianie listów kredytowych i udzielanie pożyczek. Zadłużali się u nich królowie, a zwłaszcza władca Francji, bo templariusze osiedlili się w Paryżu. Ich praktyki duchowe były owiane tajemnicą, gdyż tajność była duszą zakonu. Aby móc do nich przystąpić, trzeba było przejść szereg wtajemniczeń rytualnych, co udało się Latiniemu, a potem Dantemu. Podczas kontaktów z muzułmanami i tajemniczymi Asasynami, żyjąc w samym środku sacrum, czyli w Jerozolimie, templariusze mieli wiele różnych okazji, by zgromadzić wiedzę tajemną. Żyli w czasach, w których każdy wierzył, że to, co robi, ma odzwierciedlenie w kosmosie. Rycerze zaś głęboko wierzyli, że ich działalność prowadzi do wielkiego zwrotu w historii, w której ścierają się siły dobra i zła. Wierzyli, że mają ponadnaturalne moce, które umożliwią im skuteczną walkę o budowę nowej świątyni duchowej, ale do tego celu potrzebna jest ich męczeńska śmierć.
Templariusze powiązani byli również z kultem św. Graala – kielicha z Ostatniej Wieczerzy, mającego magiczne właściwości przemiany. Dante, który przeszedł pomyślnie próby wtajemniczeń, otworzył się dzięki temu  na wyższe  formy świadomości i doznał mocy, umożliwiającej transformację.

Odmienne stany świadomości;

fgdfgdfgfdgdfgDante wkrótce staje na czele tajnego bractwa: Fedeli d’Amore ( Wierni kochankowie ), z różanym krzyżem jako godłem. Ta grupa poetów i filozofów studiowała własne, odmienne stany świadomości, do których zaliczali np. miłość jako doświadczenie mistyczne. Była to dla nich forma inicjacji do nowego życia i nowy sposób zwrócenia uwagi na sekretne życie wewnętrzne człowieka, dzięki któremu można było osiągnąć ogromny rozwój świadomości. Dante miał przejść od pogłębionej wiedzy na temat własnej miłości do Beatrycze do wizji miłości jako siły, która napędzała cały wszechświat.  Łączył się w ten sposób z  tradycją suficką, zakazaną przez Kościół, wg której poszczególne umysły ludzkie są emanacjami wielkiego umysłu kosmicznego, a więc zrozumienie siebie wiedzie wprost do pojmowania Boga. Stowarzyszenie poetów musiało być zatem tajne, aby uchronić się przed karą za herezję. Anioł kosmiczny Dantego nosił imię Beatrycze. Realna ukochana Dantego umarła wkrótce, w wieku 24 lat. Była to kolejna bolesna strata w jego życiu i wygnanie z istnienia.

289752W wieku trzydziestu lat, Dante, zgodnie z florenckim zwyczajem, mógł przystąpić do życia publicznego miasta. Zaangażował się więc w politykę, stając po stronie frakcji politycznej popierającej cesarza Świętego Narodu Rzymskiego przeciwko papieżowi. Była to walka o władzę nad Florencją. Chciał być uważany za poetę nowego imperium. Wdając się jednak w polityczne rozgrywki, nie przypuszczał, że wpadł w sidła szatana. Wkrótce został wygnany z Florencji, w wyniku spreparowanych zarzutów, gdyż stał się niewygodny. Wyrok był dożywotni. Dotknął go ból banicji i cierpienie trwające do końca życia. Rozpacz zawiodła go do Paryża, gdzie stał się świadkiem aresztowania templariuszy. Król Francji Filip Piękny, który był winien zakonowi niemałą sumę pieniędzy, postanowił go zniszczyć. Templariusze zostali spaleni na stosie, a ich dobra skonfiskowane. Dante, świadek ich tragicznego końca, napisał: „Twarz pochyliwszy na splecione dłonie, poglądam w  ogień i w mej wyobraźni widzę skazańca, jak na stosie płonie.” Gdyby kiedykolwiek potrzebował lekcji ukrywania swych  mistycznych i ezoterycznych przekonań,  wydarzenia te idealnie się ku temu nadawały. W swojej „Boskiej komedii” zarezerwował najstraszliwsze miejsca w piekle dla papieża i Filipa Pięknego. Egzekucja wielkiego mistrza zakonu została zorganizowana na podobieństwo parodii ukrzyżowania Chrystusa i były to celowe i okrutne drwiny z mistrza. Dokonano świętej i kosmicznej zbrodni.

Piekło;

smierc_piekloAby dotrzeć do wzorca „Boskiej komedii”, musimy wrócić do czasów „Eneidy”, epickiego poematu Wergiliusza o założeniu Rzymu. W średniowieczu Wergiliusz zyskał reputację maga i cudotwórcy. Opisał w swoim dziele podziemny świat zmarłych, do którego zstępuje Eneasz, by ujrzeć po raz ostatni swego zmarłego ojca. Po drodze przeżywa szalone przygody, na jego drodze piętrzą się monstrualne przeszkody, aby uniemożliwić bohaterowi wejście do podziemi. Wijące się potwory, centaury, hydra, Gorgony, Gerion o pięknej twarzy i ciele gada, złe duchy zafascynowane krwią, drżenie ziemi, odgłosy piekielnego wycia, tłum demonów niczym stado nietoperzy – to niektóre z wyzwań, jakie czyhają na  niego. Przechodząc przez Piekło, Eneasz widzi wszystkie odmiany ludzkich niegodziwości, skoncentrowane w znajdujących się tu postaciach, a wszyscy oni doświadczają mąk odzwierciedlających ich czyny. Wergiliusz był bowiem przekonany o tym, że „nasza śmierć jest skrojona tak, by pasować do nas równie dokładnie jak nasze życie.” Po przejściu przez Piekło, bohater dociera do metafizycznej przestrzeni szczęścia, jasnych pól błogosławionych i tam spotyka swojego ojca, który roztacza przed nim proroczy obraz założenia Wiecznego Miasta, czyli Rzymu, a następnie przeprowadza swojego syna przez dwie bramy z kości słoniowej i złota do świata, z którego przybył. W rzymskiej tradycji duchowej te bramy są wrotami, przez które przychodzą do nas sny.

Tajne sanktuaria;

persephone10Były one dobrze znane starożytnym, gdyż wprowadzały w świat wielkich tajemnic. Najbardziej znane były misteria eleuzyjskie, na których w Eleusis, niedaleko Aten, wtajemniczano ważne osobistości. Platon, Arystoteles, Pindar, Sofokles, Eurypides, Cyceron – należeli do wtajemniczonych. Cyceron powiedział, że wtajemniczenie pozwoliło mu godnie żyć i podchodzić do śmierci z nadzieją.  Misteria odbywały się w równonoc jesienną, gdy ciemność zaczynała przejmować kontrolę nad światłem, a świat przyrody zaczynał umierać. W umieraniu bowiem świat duchowy staje się bliższy. W dniu inicjacji kandydaci pozostawiani byli na trzy dni absolutnej samotności w pomieszczeniu, w którym malowidła na ścianach przedstawiały okrucieństwa Piekła. Później kandydat prowadzony był podziemnymi korytarzami wiele kilometrów i miał dotrzeć do podziemnej rzeki, aby zostać przewiezionym na drugi brzeg przez starca, przypominającego Charona. Następnie kapłani w maskach wiedli kandydata do labiryntu, prowadzącego do Piekła i tam musiał się on zmierzyć z potworami. Mogą to być węże lub inne gady, które stanowią realne niebezpieczeństwo i z którymi nowicjusz musiał sobie poradzić. Następnie przebywał on jakiś czas w najgłębszej ciemności, aby móc komunikować się ze  zmarłymi  i bogami. Wiele jeszcze innych prób inicjacyjnych sprawiało, że człowiek opuszczał własne ciało i był bliski szaleństwa, a nawet śmierci. Po przebyciu jednak inicjacji człowiek stawał  się podobny bogom.

Kod Dantego;

boska-komedia-2011-plakat

„W życia wędrówce, na połowie czasu, straciwszy z oczu szlak niemylnej drogi, w głębi ciemnego znalazłem się lasu” – takimi słowami zaczyna się słynna opowieść Dantego o jego drodze przez Piekło. Towarzyszy mu Wergiliusz, który będzie jego przewodnikiem duchowym poprzez krainę największych niebezpieczeństw. Dante postrzegał Wergiliusza jako ucieleśnione ogniwo między światem pogańskim a chrześcijańskim, a z kolei my możemy postrzegać Dantego jako żywe ogniwo pomiędzy światem rządzonym przez Kościół, a nową epoką renesansu, w której jednostki biorą odpowiedzialność za swoje życie. Dante ma przeczucie, że to Beatrycze powołała Wergiliusza na przewodnika w drodze przez Piekło. Przechodząc przez okrutne próby, mierząc się z potworami swoich czasów i ich straszliwymi czynami, poprzez ukazanie w Piekle autentycznych ludzi z jego współczesnego otoczenia, Dante staje w końcu przed Górą Czyśćcową. Wspinaczka na nią prowadzi ku niebiosom. W Czyśćcu spotykamy się z symboliczną formą oczyszczenia z grzechów, spotykaną w ceremoniach inicjacyjnych. Dantemu ukazuje się poza tym wizja Filipa Pięknego, którego nienasycone okrucieństwo skierowane przeciwko templariuszom, stało się zbrodnią kosmiczną. Z niecierpliwością oczekuje zemsty. Jest to ten fragment poematu, w którym Dante wprowadza swój słynny kod 515, a wiąże się on  z Księgą Ezechiela 5.15. zapowiadającą zemstę dziejów oraz z Apokalipsą św. Jana 5.1 -5 mówiącą o tajemniczej księdze zamkniętej na siedem pieczęci, którą otworzyć może jedynie wtajemniczony bohater. Podobnie jest z odniesieniem do tarota. Numer 5 w kartach przypisany jest papieżowi, a 15 diabłu, zatem liczba 515 łączy papieża ze spiskującym diabłem, czyli Filipem Pięknym. W tradycji ezoterycznej karty tarota pochodzą z zaginionej Księgi Thota, egipskiej księgi duchowej i magicznej mądrości. Filip jest piękny i utalentowany jak zło w proroctwach biblijnych. Działa z diabelskim sprytem. Zaszyfrowany w Biblii Demon Słońca, przeciwnik boga Słońca – Chrystusa, to Rogata Bestia jako lustrzane odbicie Baranka Bożego. Reinkarnacja czarnego maga. W wizji Dantego armia templariuszy walczy w wielkiej bitwie przeciw siłom zła.
W dalszej wędrówce Dante spotyka Beatrycze, która prowadzi go do najwyższego wtajemniczenia inicjacji. Staje się dzięki temu wolnym duchem, unoszonym wśród innych duchów, podążających do światła. Wznosząc się do gwiazd poprzez pryzmat różnych cech i intensywności światła, Dante jest mistrzem w opisywaniu sposobów, w jaki rozwijają się wyższe stopnie świadomości. Wreszcie św. Bernard z Clairvaux, duchowa moc templariuszy, ukazuje mu wizję kosmosu we wszystkich jego wymiarach. Od upadku, czyli Piekła poprzez Czyściec do Nieba, czyli światła. Doświadczenia cierpienia, grzechu, bólu wiodą zatem do rozwoju świadomości, gdyż drogą do światła jest ciemność, doświadczenie piekła wiedzie zaś do nieba.  Dzieło Dantego jest bowiem formą najwyższego wtajemniczenia w egzystencję. Istnieją takie techniki inicjacyjne, poprzez które jednostki mogą odbyć podróż Dantego i uzyskać dostęp do wyższej inteligencji i połączyć się z Umysłem Kosmosu. W ten sposób odbywa się transformacja całego człowieka. Dante przeszedł tę drogę poprzez śmierć ukochanych osób, wygnanie na zawsze z ojczyzny, klęski osobiste, oglądanie potwornej egzekucji swoich mistrzów duchowych, liczne cierpienia egzystencjalne, związane ze świadomością istnienia zła w naturze ludzkiej. Potrafił jednak te doświadczenia przetransformować w dzieło swojego życia – genialną analizę w „Boskiej komedii” swojej epoki, z której umiał wydobyć znaczenia uniwersalne, ogólnoludzkie i filozoficzne. Jeżeli bowiem osobiste doświadczenia mogą znaleźć wyraz artystyczny, jest to ogromne zwycięstwo nad losem. Inicjacja w boską, nieśmiertelną rzeczywistość.
Dante zmarł w 1321 r. i został pochowany w Rawennie. Kilka lat później Florencja zwróciła się do papieża o zwrot szczątków poety, na co dostała zgodę, ale kiedy otworzono  trumnę, okazało się, że jest pusta. Może Dante nadal wędrował między światami i zsyłał sny, zwiastujące  nową rzeczywistość, tak jak głosi dziwny epilog tajemniczej historii Dantego, mówiący o zaginięciu trzynastu pieśni „Boskiej komedii”,  odnalezionych dzięki snom syna Dantego,  w których ojciec wskazał miejsce ukrycia rękopisu i brakujące części dołączyły do całości dzieła.

Jonathan Black: „Dante. Sekretna historia.”, Wydawnictwo Astra, Kraków 2013;

Tematem rozwoju świadomości zajmują się również wpisy:

Czy stać nas na los? W. Myśliwski: „Ostatnie rozdanie”
Miłość jako samopoznanie. Anna Janko: „Pasja wg św. Hanki”
Cień, czyli kod dostępu. H. Hesse: „Wilk stepowy”
Pożądanie całości. A. Storr: Samotność. powrót do jaźni.”
Co przyśniło się Alicji? L. Carroll: „Alicja w krainie czarów”

Udostępnij na:
Wpis dodany w dziale: Literatura popularnonaukowa. Tagi: , , , . Link bezpośredni: KLIK.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *